12-55 hp 320 and 14-60 hp 350 (W03, W04, W05),1926-1929

12/55 hp 320 and 14/60 hp 350 (W03, W04, W05), 1926-1929

Τον Μάιο του 1924, η εταιρεία Benz & Cie και εταιρεία DMG (Daimler-Motoren-Gesellschaft) έβαλαν τέλος σε έναν ανταγωνισμό, που διήρκησε περισσότερο από 30 χρόνια, προς όφελος των πελατών τους και βέβαια υπό την πίεση της δύσκολης οικονομικής κατάστασης, που επικρατούσε την εποχή εκείνη.
Η επακόλουθη περίοδος της ενοποίησης, η οποία χαρακτηρίζεται από τις προσπάθειες για την τυποποίηση των διαδικασιών σχεδιασμού και παραγωγής, των οχημάτων και την συγχώνευση των τμημάτων, λειτουργεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό .
Ένα από τα βασικά μελήματα ήταν να δημιουργηθεί ένα ομοιογενές φάσμα προϊόντων ανταγωνιστικών οχήματα των οποίων η παραγωγή επρόκειτο να κατανεμηθεί μεταξύ των υφιστάμενων εγκαταστάσεων. Την 1η Μαΐου 1924 η ημερομηνία κατά την οποία τέθηκε σε ισχύ, η συμφωνία κοινής δράσης, η DMG είχε ήδη κατασκευάσει ένα σύνολο 407 μονάδων σασί. Τα 2/3 από αυτά ήταν για τα τετρακύλινδρα υπερτροφοδοτούμενα οχήματα, που ξεκίνησαν το 1923, ενώ το υπόλοιπο 1/3 αποτελείτο από τα προπολεμικά μοντέλα, των οποίων η παραγωγή είχε ξαναρχίσει το 1919, μετά από μια περισσότερο ή λιγότερο μακρά διακοπή. Δύο άλλα μοντέλα που είχαν αναπτυχθεί υπό τη διεύθυνση του Ferdinand Porsche βρισκόντουσαν στο σημείο, λίγο πριν την παραγωγή. Κορυφαία από την άποψη της μηχανικής, τα μοντέλα αυτά ήταν εντελώς νέα, 6cyl, υπερτροφοδοτούμενα, με κυβισμό 4,0 και 6,3 lt. Η έναρξη της παραγωγής είχε προγραμματιστεί για το φθινόπωρο του 1924.

Την ίδια στιγμή, η γκάμα των επιβατικών αυτοκινήτων της Benz & Cie, πρώην αντιπάλου της DMG, αποτελείτο από τρία εξαιρετικά σταθερά, αλλά τεχνολογικά εμπνευσμένα μοντέλα, μεσαίου μεγέθους, ένα 4cyl 10 / 30 hp και δύο 6cyl μοντέλα 11/40 hp και 16/50 hp.
Καθώς ήταν σαφές ότι σε αυτές τις δύσκολες, οικονομικά, συγκυρίες, ήταν σημαντικό να προσφέρονται ελκυστικές και ανταγωνιστικές τιμές, ώστε τα προϊόντα να κερδίζουν μερίδιο αγοράς, ειδικά στη μεσαία κατηγορία, τα συγκεκριμένα πολυτελή 6cyl μοντέλα, δεν μπορούσαν να ληφθούν υπόψη, για το σκοπό αυτό. Τα ήδη υπάρχοντα μοντέλα Benz, όχι μόνο δεν είχαν φρένα στους εμπρόσθιους τροχούς, εφαρμογή που είχε ήδη αρχίσει να κερδίζει την ευρεία αποδοχή το 1924, αλλά επίσης είχαν αποτύχει να ανταποκριθούν στις νέες τάσεις της ισχύος του κινητήρα

απαιτείται από τους πελάτες από τόσο μικρό εκτόπισμα όσο το δυνατόν. Κατά συνέπεια, το καθήκον που αντιμετωπίζει το ενιαίο γραφείο σχεδιασμού της κοινοπραξίας ήταν να αναπτύξει ένα νέο μοντέλο με το οποίο να καταλάβουν το κλειδί, δυνητικά επικερδή ανώτερη κατηγορία μεσαίου μεγέθους. Το έργο αυτό πολύ σύντομα άρχισε να τοποθετήσετε ένα βαρύ στέλεχος στην κοινότητα των τόκων, καθώς και οι δύο εταίροι είχαν έντονα αποκλίνουσες απόψεις για το θέμα αυτό. Παράλληλα με τα δύο αυτοκίνητα πολυτελή κατηγορία, το 1924 DMG ανέπτυξε επίσης ένα τρίτο μοντέλο, το οποίο, αν και σχεδιασμένο σύμφωνα με παρόμοιες αρχές, δεν είχε ακόμη προχωρήσει όσο τα μεγάλα μετατόπισης εξακύλινδρα μοντέλα. Επίσης διαθέτει έναν εξακύλινδρο υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα, σχεδιάστηκε για να παράγουν περίπου 40 hp από μετατόπιση των δύο λίτρων, και όσο 60 hp με τον κομπρέσορα σε λειτουργία. Κατά τις συνεδριάσεις του διοικητικού συμβουλίου της κοινότητας των τόκων, το αυτοκίνητο δύο λίτρων ήταν μια πηγή έντονης αντιπαράθεσης. Ενώ DMG είχε προγραμματιστεί για την παραγωγή μικρών υπερτροφοδότησης μοντέλο στο Mannheim, Benz ισχυρίστηκε ότι η Untertürkheim σχεδιασμός δεν ήταν κατάλληλη για τις υπάρχουσες εγκαταστάσεις παραγωγής και θα καταστήσει την παραγωγή πολύ πιο περίπλοκη και δαπανηρή. Λαμβάνοντας υπόψη ότι στόχος Benz ήταν να επιτύχει υψηλές πωλήσεις μονάδα μέσω των χαμηλών τιμών, τι DMG είχε κατά νου ήταν ένα τεχνικά προηγμένο, με ανάλογο υψηλές τιμές των αυτοκινήτων. Πέρα από αυτό, Mannheim είχε ήδη ολοκληρώσει το σχεδιασμό ενός ατμοσφαιρικό δίλιτρο swing-άξονας μοντέλου. Τον Ιανουάριο του 1925, ο Benz & Cie. Αποφάσισε να χτίσει όχι δύο λίτρων όχημα DMG, αλλά ένα μοντέλο side-βαλβίδα 2.6-λίτρων. Ωστόσο, DMG ήταν να ολοκληρώσει την ανάπτυξη του μοντέλου με βαλβίδες επικεφαλής των δύο λίτρων, ώστε να επιτραπεί η έναρξη της παραγωγής σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Το έργο των δύο λίτρων είχαν πράγματι ξαναρχίσει τον Ιούλιο / Αύγουστο του 1925 αν και κάτω από διαφορετικές συνθήκες από ό, τι είχε αρχικά προγραμματιστεί: κατά τους μήνες που ακολούθησαν, έγινε σαφές ότι η μακροχρόνια προτίμηση για ένα μοντέλο χαμηλού κόστους ήταν η σωστή στρατηγική, και Benz της το έργο του σχεδιασμού ξεκίνησε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τον Ιανουάριο του 1925, όταν αποφασίστηκε να οικοδομήσουμε ένα μοντέλο 2.6-λίτρων στο Mannheim, η έναρξη της σειράς παραγωγής προγραμματιστεί για τον Ιανουάριο του 1926. Αν είναι δυνατόν, η διαδικασία ανάπτυξης ήταν να επιταχυνθεί για να μπορέσει το νέο μοντέλο που θα παρουσιαστεί στο Berlin Motor Show, η οποία είχε προγραμματιστεί για το φθινόπωρο του 1925. Ούτε ο στόχος έγινε πραγματικότητα. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1925 παρέμεινε ασαφής ως προς το αν το νέο όχημα θα πρέπει να κατασκευαστεί με τέσσερις ή έξι έδρες. Ήταν, ωστόσο, αποφάσισε να κάνει το νέο μοντέλο ελαφρύτερα και φθηνότερα, με τιμή-στόχο των πωλήσεων κάτω RM 13.000 για την ανοιχτή έκδοση Tourer. Friedrich Nallinger, φοβούμενος ότι το μοντέλο 2.6-λίτρων δεν είχαν κανένα νόημα δίπλα σε ένα δύο-λίτρων εξακύλινδρο κινητήρα, πρότεινε την κατάρτιση ενός πιο ισχυρή κινητήρια δύναμη για την σασί 2.6-λίτρων. Μετά από διάφορες καθυστερήσεις, ήταν η σειρά του έτους πριν από την πρόσφατα σχεδιασμένη προωθητικό πήγε σε δοκιμή. Τον Ιανουάριο του 1926 αποφασίστηκε ομόφωνα να εγκαταστήσετε ένα κινητήρα τριών λίτρων στο ίδιο σασί, αντί της μονάδας 2.6-λίτρων, το οποίο είναι μερικές φορές περιγράφεται στην υπάρχουσα βιβλιογραφία ότι έχει κυβισμό 2,5 λίτρων. Η απόφαση αυτή έδωσε την πραγματική πράσινο φως για το μοντέλο 12/55 hp. Μόλις ένα μήνα αργότερα, ο νέος κινητήρας δοκιμάστηκε με επιτυχία και να εγκατασταθεί. Τον Οκτώβριο του 1926 η προθεσμία των τριών λίτρων της Mercedes-Benz 12/55 hp κάνει τελικά το ντεμπούτο του στο Σαλόνι Αυτοκινήτου Γερμανικών στο Βερολίνο. Το φυλλάδιο που χαρακτηρίζεται από το «νέο, μεσαίας ισχύος της Mercedes-Benz εξακύλινδρο μοντέλο”, η οποία είχε την εσωτερική ονομασία W 03, ως «η απόλυτη έκφραση του σύγχρονου αυτοκινήτου”. Ιδιαίτερα οφέλη του περιλαμβάνονται «εξαιρετική οδηγική άνεση, υπέρτατη επιτάχυνση και άφθονα αποθέματα ισχύος του» καθώς και «γρήγορο και ασφαλές φρενάρισμα, εξαιρετική ανάρτηση και ασφαλές κράτημα στο δρόμο». Παρ ‘όλα αυτά, αυτό το μοντέλο δεν γεννήθηκε κάτω από ένα τυχερό αστέρι. Παρά τις καλές προθέσεις, δεν ήταν απλά πάρα πολύ βαρύ, στο πλαίσιό του, που ζυγίζουν πάνω από 40% περισσότερο από ό, τι εκείνη του μοντέλου ταυτόχρονα παρουσίασε δύο λίτρων. Αυτό οδήγησε σε πυρετώδη δραστηριότητα στο μπροστινό μέρος του σχεδιασμού. Τα οχήματα για παράσταση στο Βερολίνο, ένα Pullman σαλούν, ανοιχτό Tourer και στην έκδοση chassis, ήταν τροφοδοτείται από ένα κινητήρα side-βαλβίδα σε σειρά εξακύλινδρος με ένα μπλοκ του κινητήρα δύο τεμαχίων (κώδικα σχεδιασμού του κινητήρα Μ 03). Ενώ το στροφαλοθάλαμο πετάχτηκε από ελαφρύ κράμα, το μπλοκ κυλίνδρων και κυλινδροκεφαλή ήταν από χυτοσίδηρο. Η αναλογία διαμέτρου / εγκεφαλικό επεισόδιο ήταν αρχικά 74 x 115 mm, που ισοδυναμεί με μετατόπιση του 2968 cc. Η Μ 03 ήταν η τελευταία παραγωγή του κινητήρα των επιβατικών αυτοκινήτων της Daimler-Benz να είναι εξοπλισμένο αποκλειστικά με μανιατό. Ακόμα, το Νοέμβριο του 1926 μόλις λίγες ημέρες μετά το Βερολίνο Motor Show είχε κλείσει τις πόρτες του, το Διοικητικό Συμβούλιο αποφάσισε να προσθέσει 2 mm έως την οπή έτσι ώστε να αυξηθεί η μετατόπιση προς 3131 cc και να κάνουν πλήρη χρήση του ορίου των 12 φορολογικών hp . Η ίδια αλλαγή ήταν επίσης να εφαρμοστεί σε ήδη παράγονται κινητήρες προκειμένου να αποτραπεί διαφορετικές εκδόσεις που παραδίδονται στους πελάτες. Ο κύριος σκοπός της αυξημένης μετατόπισης ήταν να βελτιωθεί η ελαστικότητα του κινητήρα, αφού δεν υπάρχει αλλαγή στην ισχύ εξόδου. Ούτε, όμως, ήταν οποιαδήποτε αλλαγή στην ελαφρώς ανεπεξέργαστο λειτουργία του κινητήρα εκεί. Ήδη τον Ιανουάριο του 1927, ως εκ τούτου, το Διοικητικό Συμβούλιο αποφάσισε να υποβάλει τον κινητήρα του 12/55 hp με περαιτέρω τροποποίηση. Παρά το γεγονός ότι το νέο προωθητικό χρησιμοποιείται από το 1927 και μετά, τον Οκτώβριο του διατήρησε την ίδια αναλογία διαμέτρου / διαδρομή 76 x 115 mm, που είχε τροποποιηθεί ριζικά στο συνολικό σχεδιασμό της. Το μπλοκ του κινητήρα ήταν τώρα ένα κομμάτι από χυτοσίδηρο, ενώ μόνο το κάτω μέρος του στροφαλοθαλάμου ήταν ακόμη ελαφρύ κράμα. Σε μια προσπάθεια να μειώσει τους κραδασμούς, ο στροφαλοφόρος άξονας έχει επανασχεδιαστεί και είναι εφοδιασμένη με επτά κύρια ρουλεμάν αντί για τα προηγούμενα τέσσερα. Η κάπως απαρχαιωμένη μανιατό υψηλής τάσης αντικαταστάθηκε από ανάφλεξη της μπαταρίας. Εν όψει αυτών των ριζικές τροποποιήσεις, ο κινητήρας δόθηκε τον κωδικό νέα σχεδίαση Μ 04, το όχημα, κατά συνέπεια, να ονομαστεί W 04. Από τον Φεβρουάριο του 1928, το όχημα τριών λίτρων, η οποία στην πραγματικότητα είχε μια μετατόπιση των 3,13 λίτρων, ήταν γνωστή ως το 12 / 55 hp 320 μοντέλο. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους, ο κινητήρας Μ 04 αντικαταστάθηκε από τον Μ 09. Οι διαστάσεις του κυλίνδρου ήταν τώρα 80 x 115 mm, το οποίο αύξησε την μετατόπιση σε 3,5 λίτρα. Γνωστός στο εσωτερικό της εταιρείας ως W 05, το όχημα τροφοδοτείται από αυτό τον κινητήρα δόθηκε η επίσημη ονομασία 14/60 hp 350. Όμως αυτή η εκδοχή, επίσης, αποδείχθηκε βραχύβια. Όλα τα οχήματα αυτής της οικογένειας μοντέλων ήταν διαθέσιμο ως ανοικτό tourers ή σαλόνια (το καθένα στο 4/5-θέσιο ή 6-s τρώγων εκδόσεις) ή ως 2/3 διθέσιο κάμπριο ή 4/5-θέσιο. Εναλλακτικά, θα ήταν δυνατό να παραγγείλετε ακριβώς το πλαίσιο για την τοποθέτηση του ενός τρίτου φορέα από τις τότε πολλές κατασκευαστές αμαξωμάτων.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *